Liptovský Ján – Jánska dolina – Chata gen. M. R. Štefánika – Ďumbier – Jánska dolina – Liptovský Ján

Położenie: Niżne Tatry (północ) – zachodnia część.

Skala trudności: Trudna i męcząca całodzienna wyprawa wysokogórska, z dużą różnicą wzniesień. Z uwagi na długość jest odpowiednia na sezon letni, jednak długi odcinek w Dolinie Jańskiej na końcu prowadzi wygodną asfaltową szosą i można go przejść także po zmroku. Schronisko gen. M.R. Štefánika daje możliwość awaryjnego zakwaterowania i posilenia się.

Punkt wypadowy i docelowy: Liptovský Ján, przystanek SAD, parking.
Razem: 11 godz.   Różnica wzniesień: 1 409 m.
 

Czas przejścia: Liptovský Ján – Stanišovská dolina-wylot 1 godz. – Pred Bystrou 1 ¼ godz. – Chata gen. M. R. Štefánika 2 ¾ godz. – Rázcestie na Krúpove sedlo ½ godz. – Krúpove sedlo ½ godz. – Ďumbier ¾ godz. – Krúpove sedlo ½ godz. – Prašivá ½ godz. – Javorie ¾ godz. – Pred Bystrou 1 ¼ godz. – Stanišovská dolina-wylot 1 godz. – Liptovský Ján 1 godz.
 

Szlak jest dostępny przez cały rok.
Trasa podstawowa: Zaczynamy w miejscowości Liptowski Jan (Liptovský Ján – 634 m n.p.m.). Pierwszy odcinek jest identyczny z trasą "Ohnište". Wygodnie podchodząc niebieskim szlakiem (2626) krasową Doliną Jańską w górę, dostaniemy się pod leśniczówkę Przed Bystrą (889 m n.p.m.). Tutaj trzymamy się nadal osi głównej doliny, która w tym miejscu nosi nazwę Štiavnica i niebieskich znaków. W dolnej partii doliny droga biegnie wzdłuż lewego brzegu potoku. Nad kolibką Brenkus zmienia się w przechodzącą polankami i kosodrzewiną ścieżkę, która dużym łukiem powtarza kształt górnej części doliny. Na końcu lodowcowego obniżenia między granią Dziumbiru i Kraliczki (Králička) ścieżka serpentynami wspina się na stromy stok. Po długim podejściu możemy chwilę odpocząć i posilić się w Schronisku gen. M.R. Štefánika (1 728 m n.p.m.). Na następnym odcinku wykorzystamy krótki fragment głównej trasy graniowej, która ma czerwone znaki turystyczne (E8, 0801). Od rozwidlenia krótkie strome odejście prowadzi na szczyt Dziumbiru (Ďumbier – 2 043 m n.p.m.). Po nasyceniu oczu niepowtarzalnym widokiem z najwyższego szczytu Niżnych Tatr, tą samą trasą wracamy na rozwidlenie w Krupowym Siodłe (Krúpove sedlo). Stąd żółtym szlakiem (8620),  trzymającym się bocznej odnogi Krakowej Holi, pójdziemy na północ. Z obniżającego się szlaku obserwujemy widoki na poszarpane, północne stoki Dziumbiru, opadające w zakończenie dolin Bystrej i Ludrowej. W tym kierunku wyróżnia się zwłaszcza niewyraźne wzniesienie nazywane Stół Króla (Kráľov stôl – 1 775 m n.p.m.). Obniżanie się szlaku jest początkowo strome, później łagodnieje. Lewą stroną obchodzimy Praszywą (Prašivá – 1 667 m n.p.m.), małe wzniesienie w grani bocznej i ponownie stromo schodzimy do halnej przehyby Sałaszki (Salašky – 1 556 m n.p.m.). Łagodnie wznosząca się ścieżka prowadzi na stok Tanecznicy (Tanečnica – 1 681 m n.p.m.). Lewą stroną obchodzi skryty w gęstych zaroślach kosodrzewiny wierzchołek wzniesienia. Żółte znaki towarzyszą nam aż do siodła Javorie (1 487 m n.p.m.), za którym wznosi się majestatyczna Krakowa Hola (Krakova hoľa). W siodle skręcimy w prawo, na czerwony szlak turystyczny (0861). Idziemy początkowo stromą leśną ścieżką a niżej drogą o twardej nawierzchni, która doprowadzi nas do leśniczówki Przed Bystrą, skąd zaczęliśmy wspinaczkę doliną Sztiawnicy (Štiavnica). Znaną już trasą z niebieskimi znakami (2626) wracamy do Liptowskiego Jana.